บาร์นส์เทกาแฟใส่แก้ว "ยังไงผมก็สบายใจที่คุณยังไม่ได้พูดเรื่องนี้กับใคร ดร.จอห์นสัน เรื่องน่าห่วงข้อใหญ่ของงานผมคือความปลอดภัย โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้ ขืนข่าวเรื่องจุดตกเล็ดลอดออกไปพวกเราต้องมีปัญหาร้อยแปด ตอนนี้มีคนเข้ามาเกี่ยวข้องหลายฝ่าย ให้ตาย ซิงค์คอมแพคไม่ยอมให้เรือพิฆาตด้วยซ้ำ จนเราต้องเริ่มพูดเรื่องเรือดำน้ำสอดแนมของโซเวียต แล้วไงล่ะ ผมได้เรือพิฆาตมาสี่ลำ จนกลายเป็นแปดลำ"

"เรือดำน้ำสอดแนมของโซเวียตหรือ" นอร์แมนถาม
"ผมบอกไปอย่างนั้นที่ฮอนโนลูลู" บาร์นส์ยิ้มกว้าง "เป็นแผนให้ได้สิ่งที่เราต้องการในปฏิบัติการแบบนี้ คุณต้องรู้ว่าจะได้อุปกรณ์ในกองทัพเรือสมัยนี้ต้องทำอย่างไร แต่โซเวียตไม่มีทางยุ่งด้วยเด็ดขาด"

"พวกนั้นจะไม่ยุ่งด้วย" นอร์แมนรู้สึกว่าพลาดใจความของการสนทนานี้เสียแล้ว และพยายามจะตามอีกฝ่ายให้ทัน

"คงไม่หรอก อ้อ พวกนั้นรู้หรอกว่าเราอยู่กันที่นี่ จับเราได้จากดาวเทียมตั้งสองวันมาแล้วเป็นอย่างช้า เราคอยปล่อยข่าวที่ถอดรหัสได้ออกไปเกี่ยวกับการฝึกซ้อมค้นหากู้ภัยในแปซิฟิกใต้ ฝ่ายนั้นเห็นว่าการฝึกแบบนี้เป็นเรื่องไม่สำคัญเร่งด่วน ถึงพวกนั้นจะเดาได้ก็ตามว่ามีเครื่องบินตกจริงๆ และเราจะกู้มันขึ้นมาจริงๆ พวกนั้นอาจสงสัยว่าเรากำลังกู้หัวรบนิวเคลียร์เหมือนที่สเปนปี 68 อยู่ก็ได้ แต่เขาไม่มายุ่มย่ามด้วยเด็ดขาด โซเวียตไม่อยากยุ่งกับปัญหาการเมืองเรื่องนิวเคลียร์ของเรา ทางโน้นรู้ว่าเรากำลังมีปัญหากับนิวซีแลนด์"

"ตกลงว่าเป็นอย่างนี้เองหรือ" นอร์แมนเอ่ยขึ้น "หัวรบนิวเคลียร์"
"ไม่ใช่" บาร์นส์ตอบ "พระช่วย ถ้าเป็นเรื่องนิวเคลียร์ละก็ คนในทำเนียบขาวเป็นต้องสำนึกว่าเป็นหน้าที่ที่ต้องประกาศให้รู้ไปแล้ว แต่เราเก็บเรื่องนี้เงียบจากทำเนียบขาว เราข้าม JCS ด้วยซ้ำ การแถลงข่าวทั้งหมดส่งตรงจากเลขาธิการความมั่นคงแห่งชาติไปยังประธานาธิบดีโดยตรง ถึงตัวท่านเลยน่ะ"เขาเคาะโต๊ะไปพลาง "ตอนนี้ก็ดูเรียบร้อยดี คุณมาเป็นคนสุดท้าย คุณมาแล้วเราจะได้ปิดที่นี่สักที่ ไม่มีการเข้าออกอีกแล้ว"

นอร์แมนยังปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ได้ "ถ้าการตกนี้ไม่เกี่ยวกับหัวรบนิวเคลียร์" เขาพูดขึ้น "แล้วทำไมต้องเก็บเป็นความลับด้วย"

"ก็" บาร์นส์ต่อ "เรายังไม่รู้ข้อเท็จจริงทั้งหมดดี"
"จุดตกนี้เกิดขึ้นในทะเลหรือ"
"ใช่แล้ว ข้างล่างนี่เอง ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดที่เรานั่งกันอยู่นี่"
"ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่มีผู้รอดชีวิต"
"ผู้รอดชีวิต" บาร์นส์ประหลาดใจ "ไม่มีหรอก ผมว่าไม่น่ามี"
บาร์นส์ดูงงงัน

"คือ" นอร์แมนอธิบาย "ผมมักถูกเรียกตัวมายังจุดตกที่มีผู้รอดชีวิต ซึ่งต้องมีนักจิตวิทยาร่วมทีมเพื่อจัดการกับวิกฤติการณ์ทางอารมณ์ของผู้โดยสารที่รอดตาย หรือจากญาติของผู้โดยสาร ช่วยเรื่องความรู้สึก ความหวาดกลัว ฝันร้ายที่จะเกิดซ้ำๆ พวกรอดชีวิตจากเครื่องบินตกมักจะรู้สึกผิดและกังวลใจสารพัด ว่าทำไมตัวเองจึงรอดขณะที่คนอื่นตาย อย่างผู้หญิงที่มากับสามีและลูก แล้วสูญเสียสามีกับลูกไปกะทันหันโดยที่ตัวเองรอดมาคนเดียว อะไรเทือกนี้" นอร์แมนเอนตัวบนเก้าอี้ "แต่กรณีนี้ - เครื่องบินตกในน้ำลึกเป็นพันฟุตไม่น่ามีปัญหาพวกนั้น ทำไมผมต้องมาอยู่ที่นี่"

บาร์นส์จ้องหน้าเขาด้วยท่าทีอึดอัด จัดเรียงแฟ้มรอบโต๊ะไปมา
"จริงๆ แล้วนี่ไม่ใช่จุดเครื่องบินตก ดร.จอห์นสัน"
"แล้วอะไรล่ะ"
"จุดยานอวกาศตก"

เงียบไปชั่วขณะ นอร์แมนพยักหน้า "ผมเข้าใจ"
"คุณไม่แปลกใจหรือ" บาร์นส์ถาม
"ไม่หรอก" นอร์แมนตอบ "อันที่จริงก็เป็นคำอธิบายอะไรได้มาก ยานอวกาศของทหารตกทะเลบอกได้ว่าทำไมผมถึงไม่ระแคะระคายอะไรทางวิทยุเลย และทำไมต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ รวมถึงว่าทำไมผมถึงต้องมาที่นี่... แล้วมันตกเมื่อไหร่"

บาร์นส์ลังเลครู่เดียวก่อนตอบว่า "จากการประมาณที่ใกล้เคียงที่สุด" เขากล่าว "ยานลำนี้ตกเมื่อสามร้อยปีที่แล้ว"

ในความเงียบงัน นอร์แมนฟังเสียงครางของเครื่องปรับอากาศ ได้ยินเสียงติดต่อวิทยุแว่วมาเบาๆ จากข้างห้อง เขามองถ้วยกาแฟในมือ สังเกตรอยกระเทาะที่ขอบแก้ว พยายามเข้าใจเรื่องราวที่เพิ่งได้ฟัง แต่กลับคิดวนไปเวียนมาอย่างเชื่องช้า