ชั้นหนังสือ : ชวนไปอ่าน  |
WHITE TEETH : Zadie Smith |
|
แปลโดย SleepyO The Temptation Of Samad Iqbal *** ซาหมัดไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการควบคุมวงออร์เคสตรา แต่ที่แน่ๆ คือเขารู้ว่าเขาชอบอะไร เพราะมันไม่ใช่อะไรที่สลับซับซ้อน ท่าทางที่เธอแสดง เป็นท่าอะไรง่ายๆ เคาะ สาม สี่ สาม สี่ กับมือที่เธอยกลอยขึ้นไปในอากาศ ด้วยนิ้วชี้ที่เธอกำด้ามไม้ให้จังหวะนั้นไว้ - แต่ อ้าาา มันช่างงดงามอะไรเช่นนี้...ที่ได้เห็นเธอทำมัน! เธอหันหลังของเธอให้เขา ส้นเท้าเปลือยอ่อนของเธอถูกยกขึ้นเบาๆ -ใน จังหวะที่สาม - ปลายเท้าลื่นไถลออกมาจากส้นรองเท้าบางๆ แผ่นหลังของเธอค่อยๆโค้งไปข้างหน้าเล็กน้อย กดผ้ากางเกงยีนส์ให้รัดตึงทุกครั้งที่เธอก้มไปเร่งเร้าจังหวะของเสียงดนตรี-น่าเป็นสุขเสียนี่กระไร! ภาพนี้ตรึงใจเขาเสียจริง! สิ่งที่เขาควรทำตอนนี้ คือหยุดคิดว่าตัวเองจะวิ่งไปหาเธอและอุ้มเธอหนีจากไปนอกห้อง ความคิดนี้มันทำให้เขาตกใจมาก เพราะมันเป็นความคิดที่ขยายต่อมาจาก--เขาไม่สามารถละสายตาจากเธอได้ แต่เขาควรจะมีเหตุผลเข้าไว้ เพราะวงออร์เคสตรานั้นต้องการเธอมาก --พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าวงนี้จะผ่านการเล่นบทดัดแปลงของ สวอนเลค ได้อย่างไรโดยปราศจากเธอ(บทรำลึกการเต้นแร้งเต้นกาของฝูงเป็ดท่ามกลางน้ำมันที่ลื่นไถล) ...ใช่แล้ว มันช่างเป็นเรื่องเสียเวลายังไง เหมือนเวลาที่เขาเห็นเด็กน้อยเดินเตาะแตะๆ พยายามไขว่คว้าหาทรวงอกของคนแปลกหน้าที่นั่งถัดเขาไปบนรถเมล์ - มันเปล่าประโยชน์จริงๆที่สิ่งสวยงามเหล่านี้ถูกจัดการโดยคนที่ยังเด็กเกินไป เด็กเกินกว่าที่จะรู้ค่าว่าควรทำอะไรกับสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้า วินาทีที่เขามีความคิดนี้โผล่ขึ้นมาในสมอง เขารีบบอกตัวเองว่า...ซาหมัด ไมอา ....แน่นอนที่สุดที่ผู้ชายย่อมถึงแก่กาลตกต่ำ ถ้าเขามัวแต่อิจฉากระทั่งเด็กน้อยกับทรวงอกของผู้หญิง เมื่อเขาอิจฉากระทั่งวัยเยาว์ที่จะเป็นอนาคตของ..... และแล้วไม่ใช่ครั้งแรกในบ่ายวันนั้น ขณะที่ป๊อบปี้ เบิร์ต โจนส์ ไถลตัวเองหลุดออกจากรองเท้าของเธอขณะที่การบรรเลงเพลงของฝูงเป็ดกำลังจำนนต่อสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย เขาถามตัวเองว่า..ในนามของพระผู้เป็นเจ้าองค์อัลเลาะห์ ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี้? และคำตอบก็ย้อนกลับมายืนกรานความสำรอกของตน ก็เพราะฉันไม่สามารถไปอยู่ที่อื่นได้น่ะสิ ติค ติค ติค ซาหมัดรู้สึกขอบคุณเสียงไม้เคาะจังหวะที่สแตนด์ เพราะเสียงนี้หยุดความคิดในสมองของเขาลงได้ ความคิดที่เป็นอะไรบางอย่างที่ใกล้เคียงอาการเพ้อคลั่ง "เอาล่ะ เด็ก เด็ก หยุดได้แล้ว เงียบเดี๋ยวนี้จ้ะ...เอาปากออกจากเครื่องเป่า ลดเสียงลง เบาลงสิ แอนนิต้า นั้นล่ะ...เบาลง เบาลง วางมันลงกับพื้นจ้ะ ดีมาก..ขอบใจพวกเธอมาก เอาล่ะนะ ถ้ามีใครสังเกตดู จะเห็นว่าวันนี้เรามีคนมาเยี่ยมชม" เธอค่อยๆหันมาทางเขา ขณะที่เขาพยายามมองหาส่วนที่ควรจะทิ้งสายตาไว้บนตัวเธอ พื้นที่สักหนึ่งตารางนิ้วไหนก็ได้ที่ไม่ทำให้เลือดลมเจ้าปัญหาร้อนแรงอีก "นี่คือ คุณซามหัด อิคบอล พ่อของแมดกริดกับมิลลาท์ เพื่อนๆของเรา" ซาหมัดลุกขึ้นยืนเหมือนเวลาที่คนหันมาให้ความสนใจ
ค่อยๆจับเสื้อโค้ทของเขาด้วยท่าทางสำรวม โบกมือเบาๆก่อนจะนั่งลง ***** Mutiny! สามวันต่อมา: 15 ตุลาคม 1987 แม้ไฟจะดับไปแล้วและเสียงลมข้างนอกบ้านกระโชกกับบานหน้าต่างแทบพัง อัลซาน่า ผู้มีความเชื่อมั่นในคำประกาศิตของพระเจ้า (และในที่นี้เทพของเธอคือ สถานีวิทยุ บีบีซี ) ยังคงสวมชุดนอนนั่งจมอยู่บนเก้าอี้โซฟา ปฎิเสธที่จะขยับไปไหน.. "ถ้าคุณฟิช บอกว่า โอเค มันก็หมายถึงไม่เป็นไร
เขามาจาก บีบีซี โอ้พระเจ้า! คุณเข้าใจมั้ย?" ขณะที่ยืนจับกระบะรถด้านหลังท่ามกลางกระแสลมแรง ซาหมัดอดขันและสมเพชไปพร้อมกันไม่ได้ เมื่อเห็น ของที่ภรรยาและลูกชายเห็นว่าจำเป็น ของที่เป็น ความเป็นและตาย ที่ชีวิตขาดไม่ได้: มิลลาท์ อัลบั้ม Born to Run ของบรู๊ค สปริงทีน อัลซาน่า จักรเย็บผ้า *****
คืนเรือน | ชั้นหนังสือ | White Teeth
Copyright © 2001 faylicity.com |