ชงมองตาม เขาคิดอะไรบางอย่างสับสนอยู่ในใจเหมือนกัน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามหญิงสาวไปแล้วร้องเรียก การบูรหันกลับมาแสดงสีหน้าประหลาดใจ

"พรุ่งนี้คุณจะไปไหนหรือเปล่า" ชงเดินมายืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาว เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้นนิดหนึ่ง เขาไม่แน่ใจว่ากำลังทำในสิ่งที่ถูกที่ควรหรือเปล่า

"บูรคงนอนเล่นเฉยๆ มากกว่ากระมังคะ หรือไม่ก็อาจจะเดินเล่นแถวใกล้ที่พัก"

"ไปวิสลีย์กันดีกว่า ผมจะพาคุณไปดูสวนดอกไม้..." เขานิ่งไปนิดหนึ่งก่อนจะลงท้ายประโยค "ไปไหมฮะ"

"ไปค่ะ ไป" การบูรตอบไปแล้วก็นึกตำหนิตัวเองว่าตอบเร็วเกินไป และตรงเกินไป

"พรุ่งนี้สิบโมงผมจะไปรับ"

ชงพูดแล้วยิ้มให้ ยกมือให้เธอนิดหนึ่งเป็นเชิงลา เขาหันหลังกลับเดินเข้าโรงแรม การบูรรู้สึกตัวเองว่าสดชื่นขึ้นอย่างประหลาด นึกได้ว่าเธอควรที่จะถามเขาหน่อยว่าไม่ต้องทำงานหรือไร

แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าไม่ได้ถามน่ะดีแล้ว ไม่อยากจะเกรงใจเขาแล้วจะได้เขาพาเที่ยวอีกหนหนึ่งก่อนกลับบ้าน