. . .
จอร์จ - (ไม่อยากเชื่อ) เรามีอะไรนะ
มาร์ทา - แขก แขก
จอร์จ - แขก!
มาร์ทา - ใช่ ... แขก ... ผู้คน ... เรามีแขกมาหา
จอร์จ - เมื่อไหร่
มาร์ทา -เดี๋ยวนี้!
จอร์จ - พระช่วย มาร์ทา ... รู้ไหมว่านี่มันกี่โมงแล้ว .. แล้วใครมา
มาร์ทา - ชื่ออะไรนะ
จอร์จ - ใคร?
มาร์ทา - ชื่ออะไรนะ!
จอร์จ - ใครคือชื่ออะไรนะ
มาร์ทา - ฉันไม่รู้ว่าชื่ออะไรนะ จอร์จ...คุณเจอเขาคืนนี้ ...พวกเขาเพิ่งมาใหม่ ... เขาอยู่ภาคคณิตศาสตร์ หรืออะไรนี่ล่ะ ...
จอร์จ - ใคร แล้วคนพวกนี้เป็นใครกัน!
มาร์ทา - เราเจอเขาคืนนี้ไง จอร์จ
จอร์จ - ผมไม่เห็นจำได้ว่าเจอใครคืนนี้ ...
มาร์ทา - คุณเจอ ... ส่งแก้วให้ฉันหน่อยสิคะ ... เขาอยู่ภาคคณิตศาสตร์ ... อายุประมาณสามสิบ ผมบลอนด์ และ ...
จอร์จ - ... และหน้าตาดี ...
มาร์ทา - ใช่แล้ว ... และหน้าตาดี ...
จอร์จ - มิน่าล่ะ
มาร์ทา - ... ภรรยาของเขาตัวเล็กนิดเดียว ไม่มีสะโพก ไม่มีอะไรเลย
จอร์จ (เบลอๆ) - อืม
มาร์ทา - จำได้แล้วยัง
จอร์จ - ก็คงอย่างนั้นนะ มาร์ทา ... แต่มันอะไรกัน ทำไมพวกนั้นต้องมาที่นี่ตอนนี้ด้วย
มาร์ทา (ทำเสียงเหมือนพูดเรื่องธรรมดาสามัญ) - เพราะพ่อบอกว่าเราควรดีกับเขา นี่ละเหตุผล
จอร์จ (พ่ายแพ้) - คุณพระคุณเจ้า
มาร์ทา - ขอแก้วฉันได้ไหม พ่อบอกว่าเราควรดีกับเขา ขอบคุณค่ะ
จอร์จ - แต่ทำไมต้องตอนนี้ล่ะ นี่มันสองยาม แล้วก็ ...
มาร์ทา - เพราะพ่อบอกว่าเราควรดีกับเขา!
จอร์จ - ใช่ แต่ผมแน่ใจว่าพ่อคุณไม่ได้หมายความให้เราต้องอยู่กับคนพวกนี้ตลอดคืนนะ เราให้เขามาวันอาทิตย์หรืออะไรก็ได้ ...
มาร์ทา - ก็ ช่างเหอะ ... แต่นี่ก็วันอาทิตย์นะ วันอาทิตย์เช้าตรู่เลย
จอร์จ - ผมว่า ... มันตลกๆ นะ ...
มาร์ทา - ก็เป็นไปแล้วนี่!
จอร์จ (ยอมแพ้และโกรธ) - ก็ได้ แล้ว ... พวกนั้นไปไหนล่ะ? ถ้าเรามีแขกแล้วไปไหนซะล่ะ?
มาร์ทา - เดี๋ยวก็มาแล้ว
จอร์จ - เขาไปทำอะไรกัน... กลับบ้านไปนอนก่อนหรือไง ?
มาร์ทา - เขาจะมาน่า!
จอร์จ - บางทีผมก็อยากให้คุณ บอก อะไรผมบ้างนะ ... ผมอยากให้คุณหยุดขว้างเรื่องโน้นนี้ใส่ผมตลอดเวลาได้แล้ว
มาร์ทา - ชั้นเปล่าขว้างเรื่องโน้นนี้ใส่คุณตลอดเวลา
จอร์จ - ... คุณทำแล้ว...คุณทำอย่างนั้นจริงๆ ... คอยขว้างเรื่องโน้นนี้ใส่ผมตลอด
มาร์ทา (เป็นมิตร) - โธ่ จอร์จ
จอร์จ - ตลอดน่ะ
มาร์ทา - จอร์จี้-พอร์กี้ที่น่าสงสาร ถูกหลอกใช้! (เขาโกรธ) โอวววววว.... เป็นอะไรไปแล้ว โกรธแล้วหรือ ฮึ ดูหน่อยซิ... โกรธแล้วเหรอ โกรธอยู่หรือไง
จอร์จ (นิ่งมากๆ) - ช่างเถอะ มาร์ทา ...
มาร์ทา - โอววววววววววว !
จอร์จ - ไม่ต้องมาสนใจ...
มาร์ทา - โอววววววววว (ไม่มีปฏิกิริยา) นี่! (ไม่มีปฏิกริยา) นี่! (จอร์จมองเธอ เหมือนถูกหลอกใช้) นี่ (เธอร้องเพลง) Who's afraid of Virginia Woolf, Virginia Woolf, Virginia Woolf.........
ฮะ ฮะ ฮะ ฮา (ไม่มีปฏิกริยา) เป็นอะไรไป ... คุณว่าไม่ตลกเหรอ ฮึ (ดื้อดึง) ฉันว่าตลกเป็นบ้าเลยนะ ... เป็นบ้าเลย ไม่ชอบหรือ ฮึ
จอร์จ - ก็ดีน่ะ มาร์ทา
มาร์ทา - คุณหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังตอนคุณได้ยินที่ปาร์ตี้น่ะ
จอร์จ - ผมยิ้ม ไม่ได้หัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง ... ผมยิ้มน่ะ ... มันก็ดีนะ
มาร์ทา (จ้องที่แก้วเครื่องดื่ม) - คุณหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง
จอร์จ - มันก็ดี...
มาร์ทา (เริ่มทำตัวน่าเกลียด) - ตลกเป็นบ้า!
จอร์จ (อดทน) - ตลกมาก ก็ใช่
มาร์ทา (หลังจากหยุดคิดครู่หนึ่ง) - คุณทำให้ฉันอยากอ้วก!
จอร์จ - อะไรนะ?
มาร์ทา - อ๋อ...คุณทำให้ฉันอยากจะอ้วก!
จอร์จ (คิด...แล้วก็) - ไม่น่าฟังเลยนะ มาร์ทา
มาร์ทา - ไม่อะไรนะ
จอร์จ - ...ไม่น่าฟัง
มาร์ทา - ฉันชอบให้คุณโกรธ ฉันว่าเป็นอย่างเดียวที่ฉันชอบคุณที่สุด ... ความโกรธ... คุณช่าง...ช่างงี่เง่า! คุณไม่มีกระทั่ง ... อะไรนะ
จอร์จ - ...น้ำยา ...
มาร์ทา - นักคิดคำ! (หยุด...แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะ) นี่ เติมน้ำแข็งใส่แก้วฉันหน่อย ได้ไหม คุณไม่เคยเติมน้ำแข็งให้ฉันเลย ทำไมกัน ฮึ
จอร์จ (หยิบแก้วเธอไป) - ผมเติมน้ำแข็งใส่แก้วคุณทุกทีล่ะ คุณกินมันเข้าไป แค่นั้นล่ะ นิสัยคุณล่ะ... เคี้ยวก้อนน้ำแข็ง...เหมือนคอกเกอร์ สแปเนียล จะทำฟันใหญ่หักสักวัน
มาร์ทา - ฟันใหญ่ๆ ของฉัน!
จอร์จ - บางซี่น่ะ บางซี่
มาร์ทา - ฉันมีฟันมากกว่าคุณมีแล้วกัน
จอร์จ - มากกว่าสองซี่
มาร์ทา - นั่นล่ะ มากกว่าสองก็มากกว่าเยอะล่ะ
จอร์จ - คงงั้น ก็คงพิเศษมากแล้ว ... ยิ่งคิดไปว่าคุณแก่ขนาดไหนแล้ว
มาร์ทา - หยุดนะ! (นิ่ง) คุณก็ไม่ได้หนุ่มอะไร
จอร์จ (สุขใจแบบเด็กๆ ...ร้อง) - ผมอ่อนกว่าคุณหกปี ..... เป็นอย่างนี้เสมอมาและจะเสมอไป
มาร์ทา (ขุ่นมัว) - แต่...คุณก็กำลังจะหัวล้าน
จอร์จ - คุณเหมือนกัน (หยุด...ทั้งคู่หัวเราะ) สวัสดีค่ะ ที่รัก
มาร์ทา - สวัสดี มานี่แล้วมาจูจุ๊บแม่แรงๆ หน่อยสิ
จอร์จ - ...ตอนนี้เหรอ...
มาร์ทา - ฉันจะเอาจูจุ๊บแรงๆ !
จอร์จ (คิดอย่างอื่นอยู่) - ผมไม่อยากจะจูบคุณนะ มาร์ทา พวกนั้นไปไหนกันล่ะ พวกที่คุณเชิญน่ะ ไปไหนกันแล้ว
มาร์ทา - เขาอยู่คุยต่อกับพ่อ ... เขาจะมานะ ... ทำไมคุณไม่อยากจูบฉันล่ะ
จอร์จ (พูดจริงจังเกินไป) - ก็ ที่รัก ถ้าผมจูบคุณ ผมก็จะตื่นเต้นไปหมด... ผมจะควบคุมตัวเองไม่ได้ และผมก็จะเอาคุณโดยใช้กำลัง ตรงนี้เลยที่พรมห้องรับแขก และแขกน้อยๆ ของเราจะเดินเข้ามา แล้ว... ก็คิดแล้วกันว่าพ่อคุณจะว่ายังไง
มาร์ทา -หมูต่ำช้า
จอร์จ (หยิ่ง) - ครึก ครึก
มาร์ทา - ฮา ฮา ฮา ฮา! เอามาให้ฉันอีกแก้วสิคะ... ที่รัก
จอร์จ (เอาแก้วเธอไป) - พระเจ้า จะดื่มไม่หยุดเลยใช่ไหม
มาร์ทา (ทำเหมือนเด็กอ่อน) - หนูหิวน้าม
จอร์จ - พระเจ้า!
มาร์ทา (หมุนไปมา) - นี่นะ ที่รัก ฉันจะดื่มคุณใต้โต๊ะเวรที่ไหนก็ได้ที่คุณต้องการ...ไม่ต้องห่วงหรอก!
จอร์จ - มาร์ทา ผมให้รางวัลคุณไปนานแล้วนะ...ไม่มีรางวัลน่าชังที่คุณจะ...
มาร์ทา - ฉันสาบาน... ถ้าคุณยังอยู่ ฉันจะหย่าคุณ
จอร์จ - แค่ยืนบนขาตัวเองให้ไหวก็พอแล้ว ...คนพวกนี้เป็นแขกของคุณนะ และ...
มาร์ทา -ฉันมองคุณยังไม่เห็นเลย ... มองคุณไม่เห็นมาเป็นปีๆ ...
จอร์จ - ... ถ้าคุณหมดสติ หรืออาเจียน หรืออะไร...
มาร์ทา - ... ฉันว่าคุณเป็นความว่างเปล่า คนไร้ค่า
จอร์จ - ...พยายามใส่เสื้อด้วยล่ะ ไม่มีอะไรทุเรศเท่าเวลาที่คุณดื่มเข้าไปแล้วถลกกระโปรงมาบนหัว...
มาร์ทา - ... ศูนย์ ...
จอร์จ - ... หัวของคุณนะ ผมควรจะบอกว่า...