ชงและการบูรมาพบกันที่ข้ามขอบฟ้า เขาและเธอเจอกันเพียงสามวันเท่านั้น หากเวลาที่สั้นๆ ก็พาให้ใจสองดวงที่ต้องกันเกิดความผูกพันอาทรขึ้นได้ แต่เมื่อถึงเวลาก็ต้องจากกันไปตามวิถี และปล่อยวางความรู้สึกนั้นไว้กับอนาคต เขาและเธอจะได้พบกันอีกไหม ทางข้างหน้าอาจจะเป็นทางเดิน หรืออาจจะทำให้ทั้งคู่คิดได้ว่าความรักก็เป็นเหมือนลมที่พัดผ่านแล้วไม่กลับคืน ถึงคำถามเหล่านี้จะวางไว้ล่องลอยในสายลม แต่ความทรงจำดีๆในช่วงเวลานั้นจะไม่หายไปไหน เรื่องรักสั้นๆ เรื่องนี้น่าจะทิ้งรอยบางอย่างไว้ในใจคุณบ้าง เป็นรอยที่จะไม่ถูกพัดให้เคว้งคว้างไปกับลม

วาณิชเขียนเรื่องรักนี้ได้ลงตัว งดงามพอดิบพอดีในที่ทางที่ควรเป็น เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่พิสูจน์ว่าเรื่องราวที่ดีไม่ได้ขึ้นอยู่กับความสั้นยาวของเนื้อเรื่อง นักเขียนที่รู้จักเล่าสามารถถ่ายทอดอารมณ์จับใจได้ในถ้อยคำสั้นๆ และวาณิชก็รู้จักเล่าความคิดของชงกับการบูรให้เราได้เห็นใจสองดวงที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้กันอย่างเป็นธรรมชาติ และดำเนินความรักในเรื่องราวได้น่าเชื่อถือ รักในเรื่องนี้จึงน่าประทับใจ ตัวละครในเรื่องมีพัฒนาการทางความคิดและเหตุผลในการกระทำที่เหมาะสม การบูรเป็นตัวละครที่น่ารักมาก ความไร้มารยาของเธอบริสุทธิ์น่าเอ็นดู และคุณชงก็เป็นตัวละครชายที่น่าประทับใจ วาณิชพาเราไปสัมผัสใจสองดวงนี้อย่างช้าๆ ในจังหวะรื่นรมย์ของทิวทัศน์ที่เป็นใจในความรัก หากเราได้เคยเดินไปข้างๆ คนรัก เราย่อมรู้ดีว่าแม้แต่ถนนธรรมดาก็ดูจะสดชื่นมีชีวิตชีวา และร่มไม้ก็ดูจะพากันระบัดใบขึ้นมาทันตา ปารีสของการบูรจึงงดงามนัก

ถึงแม้เรื่องนี้จะเคยตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในสตรีสารรายสัปดาห์มาก่อน แต่เรื่องนี้ก็ทำให้เห็นว่าผู้เขียนที่ดี สามารถทำให้การอ่านรวดเดียวเป็นเล่มเป็นไปได้โดยไม่ขัดเขิน บทจบในเรื่องนั้นน่าประทับใจที่สุดเล่มหนึ่งทีเดียว ความซาบซึ้งในอารมณ์เกิดขึ้นได้อย่างไม่ต้องบีบบังคับ เนื้อเรื่องจบลงที่โอกาสและความเป็นไปได้ โอกาสที่จังหวะสายลมจะพัดเปลี่ยนทางอีกครั้ง หรือโอกาสที่ลมนั้นจะแผ่วผ่านไป แต่โลกแห่งความจริงก็เป็นเช่นนี้ มีหวานมีขม มีความหวังให้เฝ้ารอคอย บทจบที่ความหวังจึงตรึงใจ และบางขณะที่เรานึกถึงชงและการบูร ในใจเราอาจจะตั้งคำถามว่าเขาและเธอจะอยู่ที่ไหน ถนนสายเก่าเส้นนั้นจะยังมีมือบางคู่ที่จูงกันไปหรือไม่

ไม่อยากให้คุณผ่านบรรยากาศในสายลมของหนังสือเล่มนี้ไป สายลมในเรื่องมีลมหายใจของความรักผสมอยู่ เป็นลมที่อยากจะให้หวนมาเรื่อยไป
 

เกี่ยวกับผู้เขียน วาณิช จรุงกิจอนันต์   (พ.ศ. ๒๔๙๑ - ๒๕๕๓) เกิดที่สุพรรณบุรี จบการศึกษาปริญญาตรีสาขาภาพพิมพ์ที่มหาวิทยาลัยศิลปากร และปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา มีผลงานเขียนที่เป็นที่รู้จักกันดีหลายเล่ม เช่น แม่เบี้ย เคหาสน์ดาว และซอยเดียวกัน ที่ได้รับรางวัลซีไรท์ในปี ๒๕๒๗

ยามเมื่อลมพัดหวน : วาณิช จรุงกิจอนันต์
ISBN: 974-321-891-2 มติชน ๑๓๑ หน้า ๘๕ บาท

"บูรมีเรื่องอยากถามคุณชงแยะจัง"
"เอ้า ก็ถามมาซีครับผม ผมก็นึกว่าคุณอยากจะนั่งชมวิว" ชงหัวเราะ
"คุณชงมาเมืองนอกทำไมคะ"
การบูรคิดว่าเขาจะตอบว่ามาเรียนหนังสือ แล้วเธอก็จะได้ถามเรื่องอื่นๆ ต่อ แต่เขาตอบว่า
"ลมฮะ ลมพัดผมมา"
"ลม..."
"ฮะลม"
ยามเมื่อลมพัดหวน . . . วาณิช จรุงกิจอนันต์