| WHO'S AFRAID OF VIRGINIA WOOLF?: Edward Albee |
บทละครเรื่องนี้สะท้อนภาพครอบครัวและความสัมพันธ์ที่ทำลายล้างแตกแยก ละครเรื่องนี้ถ่ายทอดเนื้อหาธรรมดานี้ได้ประทับใจมาก เพราะเสนออารมณ์เข้มข้น และสร้างบรรยากาศที่ไม่น่าไว้ใจได้จริงจัง ความสะเทือนใจสิ้นหวังอับอายในเรื่องก่อตัวเป็นชีวิตชีวาที่แล่นปะทะในใจเราได้แรงๆ ละครทั้งสามองก์ในเรื่องพาเราไปสู่สถานการณ์ที่น่าอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ นำไปสู่ภาพตัวละครที่ร้าวลึกจนแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยย่อยยับลงต่อหน้าต่อตา หากละครเรื่องนี้จะสร้างความรู้สึกแสนดีอันใดได้ ก็มีแต่เหตุผลประการเดียวจากข้อที่ละครเรื่องนี้เขียนได้ดี มีพลังเหลือเกิน
ตัวละครในเรื่องประกอบด้วยสามีภรรยาสองคู่ มาร์ทาและจอร์จ กับ ฮันนีและนิก ละครเปิดเรื่องที่มาร์ทา วัย 52 และจอร์จ วัย 46 กลับบ้านตอนตีสอง หลังจากไปงานเลี้ยงที่บ้านพ่อของมาร์ทา ทั้งคู่ดื่มไปบ้างแล้ว มาร์ทาเชิญฮันนีและนิก วัยยี่สิบปลายๆ มาที่บ้านในคืนนั้น มาร์ทาและจอร์จเริ่มถกเถียงกันอย่างเบาะๆ เมื่อนิกกับฮันนีมาถึงก็ได้รับคำกล่าวต้อนรับจากประตูว่า "Screw you!" ที่มาร์ทาตะโกนใส่จอร์จที่เปิดประตูพอดี และสิ่งที่นิกกับฮันนีจะประสบในค่ำคืนนั้นก็ไม่ต่างจากคำทักทายนี้เท่าใดนัก ทั้งสี่ดื่มต่อไป มาร์ทากับจอร์จก็ค่อยๆ ก่อสงครามคำพูดที่เชือดเฉือนอีกฝ่ายให้เจ็บอายขึ้นเรื่อยๆ มาร์ทาชิงชังที่จอร์จไม่ค่อยก้าวหน้าในการงานเท่าที่ควร และประจานสามีตัวเองให้แขกฟังอย่างหมดเปลือก จอร์จส่งผ่านความเจ็บปวดที่ได้รับโดยการทำลายแขกในบ้านให้ได้ตกในสภาพเดียวกันบ้าง นิกกับกิริยามารยาทและมาดที่รักษาไว้แต่แรกค่อยๆ ถูกเปิดเผยให้เห็นถึงความอ่อนแอและจุดอ่อนในตัว และถึงแม้ฮันนีจะเมามายจนไม่อาจเข้าใจอะไรได้มากนัก เธอก็ไม่ได้ถูกละเว้นจากการถูกกระทำให้เจ็บช้ำ ค่ำคืนนั้นจึงผ่านไปด้วยสงครามที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งจอร์จจบด้วยการแก้แค้นที่เป็นที่สุด แต่จะเป็นอะไรนั้น ให้คุณไปพบเองจะดีกว่า ละครเรื่องนี้ดำเนินไปโดยใช้ฉากเดียวเท่านั้น คือห้องรับแขกในบ้านของจอร์จและมาร์ทา ความรู้สึกอารมณ์ทั้งมวลของตัวละครและผู้ชมถูกจำกัดให้เกิดแต่ภายในห้องนี้ บทสนทนาของแต่ละตัวละครบอกนิสัยและอารมณ์ความคิดได้ชัดเจนมาก ต้องนับถือฝีมือการเขียนบทของ Albee ที่บทพูดในเรื่องสื่อความหมายชัดเจน แม้แต่ในจังหวะความเงียบ หรือเสียงตอบรับสั้นๆ ในเรื่องต่างสื่อสารกับเราอย่างมีคุณค่า อารมณ์ขันในเรื่องฉลาดและร้ายกาจมืดมน ถึงแม้จะทำให้เราหัวเราะออกได้ยากเย็นก็ตามที "Who's afraid of Virginia Woolf?" เป็นบทล้อเลียนเพลง "Who's afraid of the big bad wolf?" จากเรื่องหมูสามตัวของดิสนีย์ ชื่อเวอร์จิเนีย วูลฟ น่าจะนำมาใช้เพื่อแสดงถึงระดับภูมิปัญญาของตัวละครในเรื่อง เพลงนี้ร้องครั้งแรกในงานปาร์ตี้ที่มาร์ทาและจอร์จไปร่วม พ่อของมาร์ธาเป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยที่จอร์จเป็นอาจารย์อยู่ งานเลี้ยงนั้นจึงเต็มไปด้วยอาจารย์ เพลงนี้ปรากฎในละครทั้งสามองก์ แต่ละตอนให้ความรู้สึกต่างๆ กันไป เริ่มจากเป็นการล้อเลียนอย่างสบายอารมณ์ จนในภายหลังเป็นเพลงที่ขึ้นในท่ามกลางความเกลียดชังและความสิ้นหวัง ในตอนจบ จอร์จร้องเพลงนี้ปลอบโยนมาร์ทา และมาร์ทาก็บอกว่าเธอเอง เป็นเธอเองที่กลัว มาร์ทาไม่ได้กลัวเวอร์จิเนีย วูลฟ แต่วูลฟในตอนนี้ได้กลายเป็นความหมายอย่างอื่นที่ลึกซึ้งกว่านั้นไปแล้ว บทละครนี้สะท้อนภาพสถาบันครอบครัวที่แตกร้าว และมุมมืดที่เร้นอยู่ในสังคมของคนมีความรู้ในเมืองที่ดูสงบสุข คุณค่าของครอบครัว การแต่งงาน รวมทั้งความฝันของอเมริกันชนถูกนำมาตีแผ่อย่างไม่ไว้หน้าใคร เรื่องนี้ถ่ายทอดความเจ็บปวดจากความพยายามดิ้นรนที่จะประสบความสำเร็จ และยังมีเนื้อหาเกี่ยวกับความตายและแรงปรารถนาในการฆ่าที่ซ่อนตัวอยู่ในตัวเรา รวมถึงแรงตัณหาราคะกับศีลธรรมในใจคนที่เสื่อมทรามลง ในเรื่องนี้ ทั้งจอร์จและนิกต่าง impotent ทั้งคู่ ฮันนีที่แสนหวานก็เคยมีอดีตเจ็บช้ำกับการตั้งครรภ์ที่เธอไม่ปรารถนา มาร์ทาปล่อยตัวเต็มที่กับความสุขทางกามรสโดยไม่เคยหยุดคิดจะตรึกตรอง อารมณ์ขันร้ายในเรื่องอาจจะทำให้ขำไม่ออก เพราะต่างฝ่ายต่างตั้งท่าทำร้ายกันให้ได้มากที่สุด จอร์จเรียกสิ่งนี้ว่าเป็นเกม และเกมที่ทั้งคู่ใช้เป็นไม้ตายก็น่าตกตะลึงยิ่งนัก องก์แรกในละครเรื่องนี้ชื่อว่า Fun and Games เกมในเรื่องนี้คงเป็นเกมที่ไม่มีใครอยากร่วมเล่น แต่ละครเรื่องนี้อ่านสนุกและน่าไปรู้จักนัก ในความขมขื่นของเรื่อง อยากบอกให้คุณอย่าได้กลัว Who's afraid of Virginia Woolf? เลย
เกี่ยวกับผู้เขียน Edward Albee เอ็ดเวิร์ด อัลบี เกิดปี 1928 ที่วอชิงตันดีซี เขียนบทละครเรื่องแรกเมื่ออายุสามสิบปี เป็นคนรักความเป็นส่วนตัวมากและเชื่อว่างานของเขาจะบอกเล่าความเป็นตัวเขาให้ปรากฏเอง ผลงานละครอื่นๆ คือ The Zoo Story, The Death of Bessie Smith, The Sandbox, The American Dream, The Ballad of the Sad Cafe, Tiny Alice, Malcolm, A Delicate Balance, Everything in the Garden, Box and Quotations from Chairman Mao Tse-Tung, All Over, Seascape, Listening, Counting the Ways, The Lady from Dubuque Who's afraid of Virginia Woolf? เปิดแสดงครั้งแรกปี 1962 ที่นิวยอร์กซิตี้ด้วยความสำเร็จท่วมท้น แม้จะมีเนื้อหาที่ถือว่าน่าตกใจในสมัยนั้น ละครเรื่องนี้ได้รางวัลโทนี่และรางวัลพูลิตเซอร์ แต่มหาวิทยาลัยโคลัมเบียผู้ดูแลรางวัลนี้ปฏิเสธจะมอบรางวัลให้ละครเรื่องนี้ จากเนื้อหาที่ยั่วยุและอาจก่อข้อขัดแย้งได้ง่าย ละครเรื่องนี้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี 1966 โดยมีอลิซาเบท เทย์เลอร์รับบทมาร์ทา เธอได้ออสการ์มาครองจากบทนี้ WHO'S AFRAID OF VIRGINIA WOOLF ? : Edward Albee
MARTHA : ... I cry all the time too, Daddy. I cry alllll the time; but deep inside, so no one can see me. I cry all the time. And Georgie cries all the time, too. We both cry all the time, and then, what we do, we cry, and we take our tears, and we put 'em in the ice box, in the goddamn ice trays (Begins to laugh) until they're all frozen (Laughs even more) and then . . . we put them . . . in our . . . drinks. Copyright © 2000 faylicity.com |
|
หยิบมาปัดฝุ่นล่าสุด ๘ ธันวาคม ๒๕๔๓ |