สถานที่ที่เรารัก

สถานที่ที่เรารักดำรงอยู่ได้ผ่านตัวเราเท่านั้น
พื้นที่ที่ถูกทำลายเป็นเพียงภาพมายาของกาลเวลาที่แน่นิ่ง
เราไม่มีวันไปจากสถานที่ที่เรารัก
สถานที่ที่เรารักมาด้วยกัน ด้วยกัน ด้วยกัน

ห้องนี้เป็นห้องจริงหรือ หรือเป็นอ้อมกอด
ใต้หน้าต่างนั่นเป็นถนนหรือเป็นเวลานานปี
ส่วนหน้าต่างนั้นเป็นเพียงร่องรอยที่เราเข้าใจว่า
ประทับไว้โดยฝนแรก--ซึ่งคอยหวนกลับมาไม่รู้วันสิ้นสุด

กำแพงไม่ใช่สิ่งที่กำหนดห้องนี้ แต่น่าจะนิยามค่ำคืนที่
ลูกชายของเธอเริ่มขยับในเลือดอันหลับไหล
ลูกชายที่เป็นดังผีเสื้อแห่งเปลวไฟในหอกระจก
ในค่ำคืนที่เธอหวาดไหวแสงของตัวเอง

ประตูนี้เปิดไปสู่ยามบ่ายใดๆ
ซึ่งจะยืนยงนานกว่าตัวมัน และแวดล้อมตลอดกาล
ด้วยการเคลื่อนไหวตามสบายของเธอ เมื่อเธอก้าว
เข้ามาในความทรงจำเดียวของฉัน ดังไฟลนทองแดง

เมื่อเธอจากไป พื้นที่โอบล้อมเหมือนน้ำตามเธอไป
อย่ามองกลับหลัง ไม่มีอะไรเหลืออยู่นอกจากตัวเธอ
พื้นที่เป็นเพียงเวลาที่ปรากฏในรูปแบบต่างๆ กัน
เราไม่มีวันไปจากสถานที่ที่เรารัก

อิวาน วี. ลาลิก
แปลโดย เฟย์