"I would take a little light in my bed, put it under the covers and read, and it would get suffocating under there and hot, but it made each page I turned all the more glorious, like I was taking dope: Sinclair Lewis, Dos Passos, these are my friends under the covers" -- Bukowski

C H A R L E S       B U K O W S K I
 

บทกวีของชาร์ลส์ บิวโควสกีเขียนด้วยภาษาเรียบง่ายและตรงไปตรงมา แต่เปิดหัวใจออกมาหมดจด ตอนที่ได้อ่านบทกวีของเขาเป็นครั้งแรก ฉันไม่รู้จักเขาเลย ได้แต่นึกประหลาดใจว่ากวีคนนี้เป็นใครกัน ทำไมถึงเขียนกวีได้พิเศษไม่เหมือนใครอย่างนี้ ชีวิตเขาเป็นมาอย่างไรกัน

ที่จริงแล้วบิวโควสกีเป็นกวีอเมริกันที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดคนหนึ่ง ณอง ปอล ซาร์ตถึงกับยกย่องว่าเขาว่าเป็นกวีอเมริกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เรื่องราวชีวิตของบิวโควสกีก็น่าสนใจไม่น้อย ส่วนหนึ่งของชีวประวัติเขาได้กลายมาเป็นหนังเรื่อง Barfly ซึ่งเขาเป็นคนเขียนบทเอง หนังสะท้อนตัวตนของบิวโควสกีให้เห็นชีวิตยากลำบากที่อยู่ไปวันต่อวัน อย่างไม่แยแสต่ออนาคตและกฎเกณฑ์สังคม เขาติดเหล้าเมามายตลอดเวลา อันเป็นนิสัยที่บิวโควสกีเริ่มต้นตั้งแต่อายุได้เพียงแค่สิบสามปี ใครสนใจเขาขอแนะนำให้ดูหนังเกี่ยวกับเขาที่สร้างดีมากๆ ชื่อ Factotum

บิวโควสกีเกิดที่เยอรมัน บิดาของเขาเป็นทหารอเมริกัน ส่วนมารดาเป็นชาวเยอรมัน ครอบครัวของเขาย้ายมาอยู่ที่อเมริกาในเมืองลอสแองเจลิสตั้งแต่อายุสองขวบ พ่อเฆี่ยนตีเขาอย่างทารุณเป็นประจำ จนเขาหันเข้าหาเหล้าตั้งแต่อายุสิบสาม พอเรียนจบมหาวิทยาลัย บิวโควสกีก็ย้ายไปอยู่ที่นิวยอร์กเพื่อเป็นนักเขียน ชีวิตช่วงนี้ของเขาลำเค็ญมาก ต้องรับจ้างทำงานสารพัดยังชีพ เกือบสิบสี่ปีต่อมา ผลงานของเขาจึงได้ตีพิมพ์เป็นเล่มครั้งแรก ต่อจากนั้น เขาเขียนทั้งบทกวีและนวนิยายถึงสี่สิบกว่าเล่ม เช่น Post Office, Factotum, Women, Ham on Rye

ผลงานทุกชิ้นของบิวโควสกีสะท้อนชีวิตที่โดดเดี่ยวและแปลกแยกต่อสังคม งานทุกชิ้นเขียนขึ้นจากประสบการณ์ชีวิตที่เต็มไปด้วยการต่อสู้และร่องรอยขวากหนาม บางบทอ่านแล้วจึงอดรู้สึกเจ็บแปลบในใจไม่ได้ แต่เขามีอารมณ์ขันที่ร้ายกาจมาก ภาษาเขียนของเขาจริงใจจนบางคนเรียกว่าต่ำช้าและหยาบทราม แต่งานทุกชิ้นสะท้อนความรู้สึกนึกคิดของเขาได้จัดแจ้งจับใจ วิลเลียม กริมส์ นักวิจารณ์หนังสือว่าไว้ว่างานเขียนของเขาคือการท่องเที่ยวไปชมฝันร้ายที่เกิดขึ้นจริงกับบิวโควสกี

บิวโควสกีเสียชีวิตด้วยโรคลูคีเมียในปี ๑๙๙๔ เมื่อเขาอายุได้ ๗๓ ปี คนที่สนิทมักจะเรียกเขาด้วยชื่อเล่น (แฮงก์หรือบิวก์ Buk) แต่ทุกคนรู้ดีว่าเขาไม่ชอบให้ใครเรียกว่ากวีซึ่งนับเป็นการดูถูกกันมาก บิวโควสกีเคยประกาศว่าเขาไม่ชอบบทกวีส่วนใหญ่ ดังนั้นเขาจึงต้องเขียนกวีเองให้เป็นตามแบบที่ตัวชอบ ฉันได้แต่นึกขอบคุณเขาเหลือเกิน หากเขาไม่ได้คิดอย่างนี้ บางทีฉันอาจจะไม่มีวันได้อ่านบทกวีดีๆ อย่างนี้

Charles Bukowski

ชาร์ลส์ บิวโควสกี