วจีจันทร์เดือนมิถุนายน

วจีจันทร์ : Hughes
คืนเรือน | วจีจันทร์

L A N G S T O N H U G H E S

บทกวีของฮิวส์ สะท้อนชีวิตในสังคมเมืองของคนผิวดำในอเมริกา และความอยุติธรรมที่คนผิวสีได้รับ เขามีบทบาทสำคัญยิ่งต่อฮาร์เลม เรเนซอง ซึ่งเป็นยุคที่ศิลปวัฒนธรรมของอาฟริกันอเมริกันเบ่งบานถึงขีดสุดในช่วงปี 1920-1940 ในยุคนั้น ย่านฮาร์เลมทางตอนเหนือของแมนฮัตตันกลายเป็นแหล่งชุมนุมนักเขียน นักดนตรี ศิลปิน นักปรัชญา และผู้ผลิตงานประเทืองปัญญา ซึ่งได้วางรากฐานมรดกทางวัฒนธรรมแก่อาฟริกันอเมริกันในเวลาต่อมา

ฮิวส์เกิดในปี 1902 ที่มิสซูรี และเริ่มเขียนบทกวีครั้งแรกตั้งแต่อยู่เกรดแปด บิดาของเขาไม่สนับสนุนให้ลูกชายคนนี้เป็นกวี จึงส่งเขาไปเรียนที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย โดยบังคับให้เรียนสาขาวิศวกรรมศาสตร์ เรียนได้เพียงปีเดียว เขาก็เลิกล้มการเรียนในสิ่งที่เขาไม่ชอบ และหันมาเขียนกวีแทน บทกวี The Negro Speaks of Rivers ของเขาได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกเมื่อเขาอายุสิบเก้าปี

ฮิวส์เดินทางไปฮาร์เลม นิวยอร์คในปี 1924 ซึ่งเป็นยุคฮาร์เลม เรเนซอง และได้กลายเป็นเส้นเสียงที่สำคัญของคนผิวสีในอเมริกา เขาเขียนหนังสือมากมาย นอกจากผลงานกวีสิบหกเล่มแล้ว ยังมีนวนิยาย เรื่องสั้น บทละคร บทกลอนสำหรับเด็ก เขียนเพลงและโอเปรา อัตถชีวประวัติ และบทความที่เขียนให้นิตยสารต่างๆ ฮิวส์เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในปี 1967 ที่อยู่ของเขาที่เลขที่ 20 ถนนสาย 127 East ในฮาร์เลมยังคงเป็นสถานที่ที่ตัวเมืองนิวยอร์คให้ความสำคัญเพื่อเป็นเกียรติกับฮิวส์ด้วย

บทกวีของฮิวส์เล่าเรื่องของคนผิวดำ แต่ในถ้อยคำกลับเต็มไปด้วยสีสันน่าอ่าน ใส่ความคิดและการดิ้นรนต่อสู้เอาไว้อย่างงดงาม ถึงแม้ว่าบทกวีจะถ่ายทอดผ่านมุมมองส่วนตัว แต่กลับไม่ได้จำกัดผู้อ่านให้เห็นแต่เพียงสิ่งที่เขามองเห็น เขาเปิดช่องทางความคิดไว้แสนกว้าง ให้เราคิดและสร้างความหมายจากงานต่อ ให้เรามองเห็นโลก มองเห็นว่าเราต่างเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ไม่ว่าผิวสีของเรานั้นจะเป็นสีใด

ทุกบทใน Text version รวมบทกวีทั้งหมดข้างบนเพื่อการพิมพ์หรืออ่าน

คืนเรือน | วจีจันทร์

น้ำคำล่าสุด: ๑ มิถุนายน ๒๕๔๓

T H E M E F O R E N G L I S H B

หัวข้อวิชาอังกฤษ บี

The instructor said,

     Go home and write
     a page tonight.
    And let that page come out of you--
    Then, it will be true.

I wonder if it's that simple?
I am twenty-two, colored, born in Winston-Salem.
I went to school there, then Durham, then here
to this college on the hill above Harlem.
I am the only colored student in my class.
The steps from the hill lead down into Harlem,
through a park, then I cross St. Nicholas,
Eighth Avenue, Seventh, and I come to the Y,
the Harlem Branch Y, where I take the elevator
up to my room, sit down, and write this page:

It's not easy to know what is true for you or me
at twenty-two, my age. But I guess I'm what
I feel and see and hear, Harlem, I hear you
hear you, hear me--we two--you, me, talk on this page.
(I hear New York, too.) Me--who?

Well, I like to eat, sleep, drink, and be in love.
I like to work, read, learn, and understand life.
I like a pipe for a Christmas present,
or records--Bessie, bop, or Bach.
I guess being colored doesn't make me not like
the same things other folks like who are other races.
So will my page be colored that I write?

Being me, it will not be white.
But it will be
a part of you, instructor.
You are white--
yet a part of me, as I am a part of you.
That's American.
Sometimes perhaps you don't want to be a part of me.
Nor do I often want to be a part of you.
But we are, that's true!
As I learn from you,
I guess you learn from me--
although you're older--and white--
and somewhat more free.

This is my page for English B.

Langston Hughes

อาจารย์บอกว่า

     กลับบ้านแล้วเขียนมา
     หนึ่งหน้าในคืนนี้
    ให้เนื้อความออกจากใจเธอที่มี--
    แล้วทุกวลีจะเป็นความสัตย์จริง

ผมแปลกใจว่าเป็นเรื่องง่ายเพียงนี้เทียวหรือ?
ผมอายุยี่สิบสอง ผิวดำ เกิดในวินสตัน-ซาเลม
ผมเข้าโรงเรียนที่นั่น ต่อที่เดอแรม แล้วมาที่นี่
มหาวิทยาลัยบนเนินเขาเหนือฮาร์เลม
ผมเป็นนักศึกษาผิวดำเพียงคนเดียวในชั้น
จากขั้นบันไดลงเนินเขามุ่งสู่ฮาร์เลม
ผ่านสวน ผมข้ามเซนต์ นิโคลัส
เอจธ์อเวนิว เซเวนธ์ และมาถึงวาย
ฮาร์เลม แบรนช์ วาย ที่ผมก้าวขึ้นลิฟต์
เข้าห้อง นั่งลง และเขียนหน้านี้

ไม่ง่ายเลยที่จะรู้ว่าอะไรคือความจริงแท้ของคุณหรือของผม
ที่อายุยี่สิบสอง ซึ่งเป็นอายุของผมเอง แต่ผมเดาว่าตัวเอง
เป็นอย่างที่ตนรู้สึก เห็น และได้ยิน ฮาร์เลม ผมได้ยินเธอ
ได้ยินเธอ ได้ยินผม--เรา สองเรา--เธอ ผม คุยกันในหน้ากระดาษนี้
(ผมได้ยินนิวยอร์คด้วย) ผม--ใครกัน?

ผมชอบกิน นอน ดื่ม และมีความรัก
ผมชอบที่จะไปทำงาน อ่าน เรียนรู้ และทำความเข้าใจชีวิต
ผมพึงใจที่จะได้ไปป์เป็นของขวัญคริสต์มาส
หรือแผ่นเสียง--เบสซี บ็อบ หรือบาค
สีผิวของผมคงไม่ได้ทำให้ผมไม่ชอบ
สิ่งที่เป็นที่ชื่นชอบของคนผิวสีอื่นๆ
แล้วหน้านี้จะเป็นสีดำไปด้วยหรือไม่ เมื่อผมเขียนลงไป?

จากตัวตนที่ผมเป็น หน้านี้คงจะไม่ใช่สีขาว
แต่จะเป็น
ส่วนหนึ่งของคุณ ครับอาจารย์
อาจารย์เป็นคนขาว--
แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของผม อย่างเดียวกับที่ผมเป็นส่วนหนึ่งของคุณ
นี่คือความเป็นอเมริกัน
บางครั้งบางที อาจารย์คงไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของผม
และผมก็อาจจะไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของอาจารย์
แต่เราต่างเป็น และนั่นคือความสัตย์จริง!
ขณะที่ผมเรียนรู้จากอาจารย์
อาจารย์คงจะได้เรียนรู้จากผมด้วย--
ถึงแม้ว่าอาจารย์จะอายุมากกว่า--และผิวขาว--
และดูจะมีอิสรภาพมากกว่าผมก็ตาม

หน้านี้ผมเขียนให้วิชาอังกฤษ บี.

แลงสตัน ฮิวส์